DIE hoenders kraai, my pad lê ver, 

kyk waar staan die môrester; 

kom die rooidag uit, dan ry ek, 

ry ek deur die koelte ver. 

Ait, my vosperd, wegspring! 

Kyk die môre lê en wag; 

sê dit weer al is dit sag, 

liefie, dat ek dit kan hoor 

ín my, ín my deur die dag. 

Ait, my vosperd, wegspring! 

[bl. 16]

*