GOD, dat hul smaad my nog kan raak, 

my hart nog so verwondbaar is, 

waar U groot wind moes óm my waai 

vir húl tot skriklike duisternis! 

Ek sal nie twis en stry met húl 

wat self so magteloos is, gevang 

in iedere dag se kleinlikheid 

van smaad en wedersmaad en dwang -

met U, met U is my geding, 

wat my geskei het van hul ras: 

sal U die skulp van stilte breek 

waarin ek so verborge was? 

[bl. 26] 

Was dit my woorde wat ek sê, 

was my begeerte dan in my daad 

dat U my nakend voor hul stel 

en voor hul dwase Goed en Kwaad? 

U moes die nag wees rondom my 

omdat ek vir hul duister is; 

U moes my skulp wees, of die see 

waarin ek een vér spoeling is. 

[bl. 27]