HOOG in die silwering 

van die koel sonlig 

flikker 'n oomblik 

die vlerke van duiwe, 

maar alles is roerloos 

en yl soos die môre 

bokant die denne 

en wit horison; 

alles word kouer, 

en die vér water 

drywe nou glansloos 

met enkele bootjies. 

Hoe kon ons weet 

dat die jong, trots liefde 

eenmaal so wesenloos 

[bl. 33] 

uit sou laat staar? 

en die voete nie altyd 

so verend en heersend 

oor die klam aarde 

en ruislose naalde 

sou gaan soos 'n jongling 

wat haas sonder woorde. 

[bl. 34]