JOU oë het aandagtig stil geword 

in die middel van ons woorde, 

soos in die wingerd as die wind gaan lê 

en skielik van diae silwerende, verstoorde 

blare geen enkele ritsel nie; -

toe 't ons geweet ons sou moet swerwe 

met liefde tussen vreug en pyn 

tot pyn en vreugde self sou sterwe. 

Ons wis die groot lig sou óns neem 

- wat koel nog was in skaduwees - 

en óm ons een wit branding wees 

en blind skroei, jaag en glad vervreem 

van alle rus; dit sou ons brand 

om al wat smarte is, te voel, 

soos strawwe winde om ons spoel 

en staan in glans bo elke hand. 

[bl. 36] 

My hart was droef en rusteloos van pyn 

vir wat moes voorlê in die vreemde jare, 

maar in jou oë het gebly die glans 

en ryp vervulling van wyd-ope en klare 

herfste as alles in die boorde 

tot uiterste voltooiing groei; 

jou vreugde het blink en rimpelloos diep 

oor alle wete en vrees gevloei.

[bl. 37]