Mei - Julie 1937 

I — VROEGHERFS 

DIE jaar word ryp in goue akkerblare, 

wingerd wat verbruin, en witter lug 

wat daglank van die nuwe wind en klare 

son deurspoel word; elke blom word vrug, 

tot selfs die traagstes; en die eerste blare val 

so stilweg in die rook—vaal bos en laan, 

dat die takke van die lang populiere al 

teen elke ligte môre witter staan. 

O Heer, laat hierdie dae heilig word: 

laat alles val wat pronk en sieraad was 

of enkel jeug, en vér was van die pyn; 

laat ryp word, Heer, laat U wind waai, laat stort 

my waan, tot al die hoogheid eindelik vas 

en nakend uit my teerder jeug verskyn. 

[bl. 63]

II — UIT HIERDIE LIGTE HERFS 

UIT hierdie ligte en wye herfstyd straal 

'n nuwe, namelose vreug in my 

dat ek verwilderd deur 'n wêreld dwaal 

waar dinge daeliks hul vervulling kry: 

die vleie staan weer soggens vol, en wit 

van waterblomme; en skeemrings wit soos graan 

wat die rykheid van veel somerlug besit, 

kom oor die geel boorde en stoppellande aan. 

Waarom die smart wat nou weer stilweg skryn, 

en hierdie preweling van nuwe woorde, 

dié gemis? Is alle wording pyn, 

en alle bid die tas van ons verstoorde 

hart na nuwe name vir die leed 

van die wondre uitbloei wat hy in hom weet? 

[bl. 64]

III — WINTER 

NOU lê die aarde nagtelang en week 

in die donker stil genade van die reën, 

en skemer huise en takke daeliks bleek 

deur die wit mistigheid en suising heen. 

Dis alles ryk en rustig van die swaar 

geheime wasdom wat sy paaie vind 

deur warm aarde na elke skeut en blaar, 

en ver en naby alles duister bind 

in vog en vrugbaarheid en groot verlange; 

tot ons 'n helder middag skielik sien 

die gras blink, en die jong graan teen die hange, 

en weet dat alle rus die lewe dien: 

hoe kon ek dink dat somer ryker is 

as hierdie groei se stil geheimenis? 

[bl. 65]