HOOR ek jou voete na my toe kom, 

of is dit maar die reën? 

Wat breek die kelk van stilte oop 

waarin ek lê, alleen? 

Sou die verdriet kan einde hê 

en skoon in die hart verlore gaan, 

of sal dit ná jare nog steeds soos nou 

oor die wal van my sluimering slaan? 

Nou dat die onrus luider praat 

en al die verlange van nuuts ontwaak, 

sou ek kon dink dat ek anders hoor 

as my eie hart en sy duister spraak; 

dat smartlike geskeidenheid 

die hoogste en laaste woord nie is;- 

maar alle ontwaking en wete maak 

die pyn van ons mens-wees weer gewis. 

[bl. 4]

Die nag is silwer buite 

van lamplig en van reën, 

en al die blink, blinde dinge 

staan elkeen so alleen; 

alles is enkeld, is ewig 

binne grense gebind en geskei; 

en dan sluit die wind en die verte 

weer toe om my.

[bl.5]