Party mense skryf gedigte.

Party mense maak van taal ’n grens wat niemand ooit weer heeltemal dieselfde oorsteek nie.

Breyten Breytenbach het nog altyd geskryf soos iemand wat weet dat woorde gevaarlik kan wees — en dat dit juis daarom nodig is.

Digter. Skilder. Dromer. Dissident. Reisiger. Liefhebber van tale, landskappe en die onuitspreekbare. Van sy vroeë bundels wat Afrikaans oopgebreek het soos vars aarde, tot die jare van ballingskap, gevangenskap en terugkeer, het Breyten se stem nooit gevra vir toestemming om te bestaan nie. Dit het eenvoudig gekom — wild, beeldryk, rebels, teer, soms ondeund, soms verpletterend mooi.

Sy werk beweeg tussen kontinent en kontinent, tussen liefde en verlies, tussen liggaam en landskap, tussen herinnering en droom. In sy gedigte word voëls boodskappers, nagte word ink, geliefdes word kontinente, en stilte kry soms meer betekenis as die woorde self.

Om Breyten te lees is om te ontdek dat taal nie net iets is wat betekenis dra nie — taal kan asemhaal. Taal kan verf word. Taal kan sing.

En miskien is dit juis waarom sy woorde so natuurlik hulle pad na musiek vind — asof baie van hierdie verse nog altyd vir snaar, stem en stilte geskryf is; asof die melodie al die tyd tussen die reëls gewag het.

By Wasgoedlyn Woorde bring Breyten nie net gedigte nie.

Hy bring vlerke. Ballingskap. Verlange. Speelsheid. Vuur.

En iets wat nooit heeltemal gevang kan word nie.