Laurinda Hofmeyr is een van daardie seldsame Afrikaanse kunstenaars wat daarin slaag om die wêreld van poësie en musiek natuurlik te laat saamvloei. As sangeres, pianis en komponis het sy oor dekades heen ’n unieke plek in die Suid-Afrikaanse musieklandskap opgebou deur veral bekend te word vir haar toonsettings van Afrikaanse gedigte. Waar baie kunstenaars populêre liedjies skryf, het Hofmeyr haar loopbaan grootliks gewy aan die stemgee van digters – en juis daarin lê haar besondere bydrae tot Afrikaanse kultuur. (LitNet)

Sy woon al jare in die Paarl in die Boland, ’n streek waarvan die rustige wynlandskap en sterk literêre tradisie dikwels weerspieël word in die atmosfeer van haar musiek. Hofmeyr het ’n klassieke musiekagtergrond en het die graad BMusEd.Hons aan die Universiteit van Pretoria verwerf. Buiten haar uitvoerende loopbaan was sy ook betrokke by musiekonderrig, iets wat haar deeglike musikaliteit en respek vir vakmanskap help verduidelik. (Roekeloos.co.za)

Reeds vroeg het sy begin om Afrikaanse poësie op nuwe maniere toeganklik te maak. Bekende toonsettings soos “Ek het ’n huisie by die see”, “Kabouterliefde” en “Voortaan (vir ’n pepermossie)” het mettertyd byna ’n tweede lewe gekry deur haar musiek. Ander kunstenaars, onder meer Laurika Rauch, het ook van haar werk opgeneem, wat verder bygedra het tot haar invloed in Afrikaanse musiekkringe. (Roekeloos.co.za)

Haar debuutalbum, Perd oor die maan, wat in 1999 verskyn het, het haar reputasie as ernstige en vernuwende kunstenaar gevestig. Die album het gedigte van uiteenlopende Afrikaanse digters op musikale wyse herverbeeld, met invloede van folk, jazz, klassieke musiek en selfs alternatiewe rock. Sy het saamgewerk met gerespekteerde musikante soos Adriaan Brand van Springbok Nude Girls en baskitaarspeler Schalk Joubert, wat aan haar werk ’n moderne en organiese klank gegee het. Kritici het dikwels daarop gewys dat Hofmeyr daarin slaag om die ritme en emosionele kern van gedigte te behou sonder om dit bloot in “gedigte met musiek” te verander. (Roekeloos.co.za)

Wat haar werk besonders maak, is dat sy nooit poësie behandel as iets elitisties of ontoeganklik nie. Haar vertolkings bring digters soos Breyten Breytenbach, Antjie Krog, Sheila Cussons, N. P. van Wyk Louw en Eugène Marais nader aan gewone luisteraars. Haar musiek is dikwels introspektief en atmosferies, maar tog toeganklik genoeg om mense te raak wat dalk nooit self ’n digbundel sou oopmaak nie. (Afrisson)

Met verloop van tyd het Hofmeyr haar styl verder uitgebrei. Produksies soos Afrique mon désir het haar belangstelling in wêreldmusiek en Francophone-poësie beklemtoon. Onder leiding van David Kramer het dié produksie Afrikarytmes, jazz en poësie uit verskillende dele van die vasteland verweef. Die projek het by feeste soos die Woordfees en KKNK lof ontvang en gewys dat haar kuns nie beperk is tot net Afrikaanse letterkunde nie, maar deel vorm van ’n groter Afrikaanse én Afrikakultuurgesprek. (Sleeping-OUT)

Hofmeyr het oor die jare gereeld by kunstefeeste, teaterproduksies en literêre projekte opgetree. Sy word dikwels beskryf as ’n “toonsetter van digkuns”, maar dié beskrywing alleen doen haar nie heeltemal reg nie. Sy is ewe veel ’n kurator van emosie en taal – iemand wat met groot sensitiwiteit luister na die ritme van woorde en dit omskep in liedjies wat lank by mense bly spook. Selfs wanneer haar werk minimalisties klink, dra dit ’n sterk emosionele intensiteit. (LitNet)

In ’n era waar kommersiële treffers dikwels die musiekbedryf oorheers, het Laurinda Hofmeyr stilweg haar eie pad geloop. Haar werk fokus minder op modegiere en meer op die blywende krag van taal, herinnering en menslike ervaring. Daarom word sy deur baie musiekliefhebbers en letterkundiges gesien as een van die belangrikste stemme in die tradisie van Afrikaanse luistermusiek – ’n kunstenaar wat poësie nie net sing nie, maar laat asemhaal. (LitNet)