Party digters skryf verse.

Party grawe met hulle hande in taal soos mense wat iets verloor het… en weet dit lê nog iewers daar.

Danie Marais skryf soos iemand wat nie bang is vir twyfel nie. Of stilte. Of die klein, ongemaklike waarhede wat tussen mense bly hang lank nadat die gesprek klaar is.

Gebore in Kimberley, gevorm deur Pretoria, Stellenbosch, Duitsland, koerantkantore, rockmusiek, boeke en lang ompaaie, het hy oor die jare een van die mees herkenbare en eerlike stemme in Afrikaanse poësie geword. Sy debuutbundel In die buitenste ruimte het met verskeie literêre pryse weggestap, en sedertdien hou hy aan om gedigte te skryf wat nie probeer beïndruk nie — net raak slaan.

Daar is altyd iets van die mens in sy werk:

die onsekerheid, die humor, die selfspot, die verlange, die klein nederlae… en die vreemde troos daarvan om te besef jy is nie alleen in enige daarvan nie.

In hierdie besondere samewerking ontmoet sy woorde die improviserende tjello en klanklandskappe van François le Roux — beter bekend as HA!Man — waar gedig en musiek mekaar nie begelei nie, maar eerder saam asemhaal. ’n Gesprek tussen snaar en stilte. Tussen papier en resonansie.

By Wasgoedlyn Woorde hang Danie nie net gedigte op nie.

Hy hang twyfel op. Geheue. Ironie. Genade.

En dalk, sonder dat jy dit verwag…

Vandag hang ons hierdie woorde in die wind