Party mense kyk na die wêreld.

Party mense kyk totdat die wêreld begin terugkyk.

Tom Dreyer skryf soos iemand wat weet dat daar altyd méér is as wat die oog kan sien — nog ’n frekwensie, nog ’n kleur, nog ’n storie net buite bereik van gewone lig.

Vir jare het lesers hom geken as romanskrywer, kortverhaalskrywer, reisiger, waarnemer — ’n skrywer met ’n besonderse vermoë om die vreemde in die alledaagse raak te sien. Maar met Nou in infrarooi het iets nuuts gebeur: asof al die stories, al die landskappe, al die kilometers en stiltes uiteindelik in gedigte begin praat het.

Dié debuutbundel het nie net lesers diep geraak nie — dit is vanjaar met die Hertzogprys vir Poësie bekroon, een van die hoogste eerbewyse in Afrikaanse letterkunde.

In Tom se werk ontmoet fisika die metafisiese, reis die geheue saam met sterrekaarte, en word liefde, verlies, identiteit en verwondering in presiese, helder taal vasgevang — soos lig wat eers sigbaar word wanneer jy anders begin kyk.

Hier by Wasgoedlyn Woorde hoor ons sy verse in ’n opname wat deur jou eie hande vasgevang is — ’n ontmoeting tussen stem, asem, mikrofoon en daardie onverklaarbare ruimte tussen woorde.

Hy bring nie net gedigte nie.

Hy bring afstand. Perspektief. Kosmiese melancholie. Stil verwondering.

En iewers tussen sterstof en straatlig…

Vandag waai ons hierdie woorde in die wind.